Mniej więcej Poznań |
Andrzej Wielgosz

Oprowadzenie autorskie
16.08.2026 | 22.08.2026 | 25.08.2026

Początkowe fazy twórczości Andrzeja Wielgosza to “działalność rysunkowa”, później zebrana w formie rysunkowego archiwum pod nazwą “Słownik Znaków Rysunkowych” realizowanego do dziś, również w postaci “Cyfrowej Bazy Danych Form, Obrazów i Projektów”, jako continuum wcześniejszych idei.

Zdobyte dzięki temu doświadczenie i rzemiosło pchnęło go w stronę kreślenia wielokrotnie złożonych brył przestrzennych często sugerujących wyimaginowane układy urbanistyczne. Poszukiwania własnych form rozpoczął od studiowania anatomii wielu miast wszystkich kontynentów.

Odtwarzanie krajobrazów miejskich zbiegło się z tworzeniem własnych utopijnych struktur metamiejskich. Prace te nie mają charakteru stricte planistycznych układów i nigdy jako takie nie były tworzone. Widoki kreślone z jednej perspektywy generują ciekawość spojrzenia z innych punktów widzenia, wciągając w grę przypuszczeń “co by było gdyby”. Stąd też ciągła konieczność dalszego sprawdzania kolejnych wersji, ciągłe poszukiwanie prowokujące niekończący się proces rysowania.

W późniejszych pracach, miasto staje się tłem, bazą, w którą wpisane są geometryczne formy nieprzedstawiające. Podrysowany plan podkreśla skalę interwencji i wciąga odbiorcę we własną, bardziej immersyjną interpretację obrazów, percepcję z perspektywy mieszkańca żyjącego w tej osobliwej utopii.

Najnowsze prace to seria osobistych ekspresji uwolnionych od, jak się okazuje, zbędnej urbanizacji. Pejzaże prezentują ten sam gest ręki wypracowany w układach przestrzennych, ale wykonany w stronę natury. Pozostała charakterystyczna kreska, powtarzalność i skala. Zniknęło miasto.

Prezentowany przekrój prac Andrzeja Wielgosza z przestrzeni pięćdziesięciu lat obrazuje ścieżkę poszukiwań nowych form i nowych znaczeń. Od deszyfrowania planów miast i nadawania im trzeciego wymiaru, przez morfowanie układów istniejących z warstwą imaginacji do całkowitego zrezygnowania z realnych, miejskich podkładów na rzecz parautopijnej natury.

dr inż. arch. Łukasz Spychaj

Zamknij okno