Jesteśmy | Wystawa prac Absolwentów PLSP w Poznaniu z okazji Jubileuszu 80-lecia

wernisaż
29.10.2026 r., godz. 18:00

wystawa
29.10–29.11.2026 r.

Galeria Nowa Scena UAP
Al. Marcinkowskiego 28

Kuratorka
Justyna Miklasiewicz

Aranżacja
Rafał Górczyński

Udział biorą
Maciej Andrzejewski, Tomasz Augustyniak, Jarosław Bogucki, Beata Bregier Maldzis, Piotr Bosacki, Wojciech Bąkowski, Włodzimierz Dudkowiak, Wojciech Gorączniak, Izabella Gustowska, Arkadiusz Ignaszak, Piotr C. Kowalski, Dorota Koziara, Julia Królikowska, Ewa Kulesza, Ryszard Kulka, Maciej Kurak, Anna Jabłońska, Bogumiła Jung, Andrzej Leśnik, Rafał Boettner-Łubowski, Monika Łuczak, Jakub Matusewicz, Włodzimierz Mazanka, Magdalena Mączyńska, Justyna Miklasiewicz, Renata Papayak-Mogilnicka, Krzysztof Molenda, Katarzyna Monarcha, Grzegorz Nowicki, Anna Panek Kusz, Piotr Paraniak, Barbara Pilch, Paweł Polus, Wawrzyniec Reichstein, Konrad Smoleński, Sławomir Sobczak, Piotr Szwiec, Elżbieta Suszek, Karolina Tylka, Filip Wierzbicki-Nowak, Leszek Wiśniewski, Marzena Wolińska

Jesteśmy
Jedna szkoła – wiele historii…

W tym samym czasie, w tej samej przestrzeni udało się zebrać prace blisko czterdziestu artystów – twórców wizualnych, projektantów, malarzy, rzeźbiarzy. Prace te powstały w trakcie kilkudziesięciu lat i stanowią zbiór wielu koncepcji artystycznych. Autorów prac łączy jedno wspólne doświadczenie – wszyscy uczęszczali do Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Poznaniu.

Niektórzy chodzili na ulicę Mylną, inni na Głogowską, a jeszcze inni na ulicę Junikowską 35. Opowieść o poznańskim liceum plastycznym rozpoczyna się w roku 1946. Szkoła zostaje otwarta, kolejne roczniki przychodzą, zdają maturę i idą dalej. Opowieść nadal trwa, zmieniają się jedynie miejsca i ludzie.

Jednocześnie niezależnie od linearnego biegu czasu, tworzy się pewna struktura. Podskórna, niewidoczna, ale żywa. Ziarna rzucone na wiele stron świata dają plon.

Michel Foucault pisze:
Obecna epoka stanie się prawdopodobnie nade wszystko epoką przestrzeni. Żyjemy w epoce jednoczesności: żyjemy w epoce przestrzennego zestawienia, epoce tego, co bliskie i tego, co dalekie, tego, co obok siebie i tego, co rozproszone. Żyjemy, jak sądzę, w chwili, a nasze doświadczenie świata to nie tyle długie życie rozwijające się wraz z upływającym czasem, a raczej siatka, która łączy momenty i punkty przecięcia tworząc swój własny wzór [1].

Dzisiaj spotykamy się jako uczniowie, nauczyciele, studenci, profesorowie, projektanci, architekci, szefowie, współpracownicy, stażyści, rodzice, dzieci, wnuki, żony i mężowie. Tworzymy kolejne połączenia.

Każdy ma swoją historię…

Po maturze znaleźliśmy się na rozstaju i poszliśmy różnymi ścieżkami, torując sobie drogę w gąszczu możliwości, jakim jest życie.

Jako społeczność mamy także kolektywną historię, złożoną z pomniejszych historii, związanych z konkretnym czasem i konkretnymi ludźmi. Każdy ma swoje wspomnienia i opowieści, które przechowuje w swoim sercu. Czasem pamiętamy coś inaczej albo wcale nie pamiętamy. Ktoś nam coś przypomina, ale czy na pewno tak to było? Razem jako społeczność niesiemy pudełka wspomnień. Możemy spróbować poskładać je jak klocki w jedną całość, a ta całość i tak będzie nieustannie wibrowała wiecznie żywą tkanką pamięci.

Sztuka jest manifestacją różnorodności, inkarnacją indywidualizmu jednostki. Nasza twórcza praca jest w pewnym stopniu efektem rozwoju osobistego i zawodowego, świadectwem naszego wzrastania.

Dzisiaj spotykamy się jako artyści, jednocześnie, tu i teraz…jesteśmy.

dr. Justyna Miklasiewicz
Poznań, październik 2026

[1] Michel Foucault, Of Other Spaces, „Diacritics” 1986 vol. 16, spring, s. 22